[عنوان ندارد]

مطلب بصورت موقت و بدون نمایش در وبلاگ ثبت شده است

دوباره منم که خوابیده ام توی سبد مادر موسی و رها شده روی نیل. چشم هایم به زلال آسمان است و نمی هراسم از تکان تکان های سبد و بالا و پایین رفتنش روی آب...نمی ترسم از باد و طوفان...نمی ترسم، چون به مهربانی اش اعتماد دارم...نمی ترسم و خوشحال و خوشبختم چون دستهای مهربانش هوای سبد را دارد و مدام برایم لالایی می خواند که:
وَ لا تَخَـــــافِي وَلا تَحْــــــزَنِي....